Pełna funkcjonalność tej strony wymaga internetowych ciasteczek, więcej informacji o nich znajdziesz tutaj. AKCEPTUJĘ
Zaloguj się!
Zapamiętaj mnie
Wciśnij ESC, aby zamknąć

Byli trenerzy

 

1. Pierre Phelipon (1970-72 - 74 mecze)

W wieku 35 lat i po grywaniu jako obrońca dla Racing, Stade Français, Rouen, Grenoble i Angoulême, Phelipon został pierwszym w historii trenerem PSG w 1970 roku - już po scaleniu z Sangermanois. Już w swoim pierwszym sezonie odniósł sukces (mistrz Francji w drugiej lidze). Zrezygnował w 1972 roku i kontynuował swoją karierę trenerską w Bordeaux, Cambrai i Tours.
2. Robert Vicot (1972/75 - 131 meczów)

Pierwszym klubem, którery trenował był Lavandou (1964), a następnie Châteauroux. W paryskim klubie swoją karierę rozpoczął od U-18, których doprowadził do półfinału Gambardella Youth Cup. Na czele drużyny seniorów od 1972 roku. Daniel Hechter trzymał go na ławce trenerskiej przez dwa sezony, lecz rozwiązali ją na początku sezonu 1975/76. Vicot odrzucił ofertę klubu jako trener zespołu rezerw i dyrektor rekrutacji i opuścił stolicę. Kontynuował trenerkę z Rouen i Paris FC, a także reprezentację Gabonu.
3. Justo Fontaine (1973/76 - 137 meczów)

Legendarny strzelec Reims i Francji (30 goli w 20 występach.). Fontaine nadal utrzymuje rekord bramek strzelonych w turnieju finałowym Pucharu Świata (13 goli w 1958). Dał się przekonać na trenera Paryża po rozmowie z Danielem Hechterem, którego marzeniem było stworzenie wielki klub w stolicy Francji. Fontaine był autorem awansu zespołu do pierwszej ligi w 1974 roku, promując ofensywny futbol. Ale przyjaźń między Daniel Hechter i Justo Fontaine skończyła się w strzępach w 1976 roku - pozwy, szkody, spory umowne ... Justo udał się następnie do Toulouse jak i reprezentacji Maroka.
4. Velibor Vasovic (1976-77 i 1978/79 - 73 mecze)

Reprezentant Jugosławii (32 występy, 2 bramki), Vasovic zdobył 14 trofeów w swojej błyskotliwej karierze,  grając w Partizanie, Red Star Belgrad i Ajax Amsterdam. Trenował Partizan Belgrad i Angers przed podpisaniem kontraktu z PSG. Cel- zakwalifikowanie się europejskich pucharów. Pomimo pozytywnych wyników, zrezygnował z klubu mimo oferowanej opcji przedłużenia kontraktu. Vasovic wrócił 16 miesięcy później, odpowiadając na wezwanie prezydenta Borelli, jednak wyniki nie były dogodne. Kontynuował trenerską karierę w między innymi, Ethnikos (Grecja) i Red Star Belgrad. Cierpiący na astmę, wycofał się z coachingu, aby skoncentrować się na swojej karierze prawa w 1990. Velibor Vasovic zmarł 4 marca 2002 roku na atak serca
5. Jean-Michel Larque (1977-78 - 48 meczów)

Rozgrywający reprezentacji Francji (15 wyst.) i były kapitan Saint-Etienne (siedem tytułów krajowych i cztery Puchary). Jean-Michel Larqué zdecydował objąć posadę trenera w Paris Saint-Germain w 1977 roku. Jednak wobec braku prawdziwego rozgrywającego w jego składzie, szybko powrócił do ponownego grania i przyjął rolę grającego trenera, która jednak okazała się trudna do utrzymania w Ligue 1. Następnie rozpoczęł karierę jako komentarz telewizyjny obok Thierry’ego Rolanda.
6. Pierre Alonzo (1976-77, 1978-79 i 1979/80 - 18 meczy)

Gracz z Ain-Temouchent i Avellaneda (z Algierii), Pierre Alonzo przybył do Europy w 1961 roku, grając jeszcze dla Red Star i Cannes przed zakończeniem swojej kariery z Menton. W 1971 roku, po spełnieniu roli edukacyjnej z dziećmi upośledzonych i niepełnosprawnych intelektualnie, Alonzo zdał kurs trenerski. Trenował Saint-Tropez, gdzie spotkał się z Danielem Hechterem i  dzięki temu, ostatecznie ożenił się z jego siostrą. Wstąpił do PSG - centrum młodzieży w 1976 roku, a w 1978 roku po odejściu Jean-Michel Larqué, objął najwyższe stanowisko.  Szybko jednak zmienił zdanie i zdecydował kontynuować swoją karierę trenerską w Périgueux, Nicei i Cannes. Luis Fernandez, który zadebiutował zaraz po Alonzo, zatrudnił go jako swojego asystenta  w 1994 roku. Alonzo następnie odszedł do Athletic Bilbao, i znowu powrócił do Paryża w grudniu 2000 roku. W połowie 2001 roku wycofał się ze świata zawodowej piłki nożnej, choć nadal śledzić losy PSG poprzez swojego syna Jérôme Alonzo- bramkarza, który grał w PSG w latach 2001 - 2008.
7. Georges Peyroche (1979-1983 i 1984/85 - 211 meczów)

Napastnik międzynarody (3 wyst.) z Saint-Etienne, Nîmes, Strasburgu i Stade Français, Georges Peyroche trenował w Lunel i Lille, gdzie został zwolniony w 1976 roku po czterech sezonach. Do PSG dołączył w 1979 roku. To był początek dobrego okresu klubu, na który składa się dwa wygrane Coupe de France (Puchar Francji). Cierpiąc z powodu stresu wziął roczny urlop. Wrócił na ławkę trenerską po 8miesiącach odpoczynku.
8. Lucien Leduc (1983-84 - 38 meczów)

Postać historyczna we francuskim futbolu. Lucien Leduc, pomocnik Francji (4 występy), grał w Boulogne, Roubaix (mistrz Francji w 1947), Sète, Red Star i Racing zmienił profesję i stał się trenerem w sędziwym wiek.. 34lat. Wziął się za Annecy, Monako (mistrz Francji w 1961 i 1963, Puchar Francji w 1963), Servette de Genève, Angers, Marsylia, Reims i Algierii przed powrotem do Monako i zdobywając jeden trzecie korony mistrzowskiej w 1979 roku. Bliski przejścia na emeryturę, stał się trenerem PSG jako tymczasowy zastępca Georgesa Peyroche.
9. Christian Coste (1984-85 - 15 meczów)

Jako szef PSG centrum młodzieżowego, Christian Coste zastąpił Peyroche, po tym jak został zwolniony. Napastnik francuskiej kadry (5wyst. 2gole) Coste grał w Sète, Lille, Reims, Laval i Thonon przed zajęciem się trenerskim fachem. Pod jego kierownictwem udało się uniknąć spadku z Ligue 1, lecz przegrał  finał Coupe de France (z Monako). Coste został asystentem Gérard Houllier ,lecz sezon później objął posadę trenera Annecy. Od 2001 roku zajmuje stanowisko Krajowego Dyrektora Technicznego Gabonu, gdzie trenuje zespół kobiet.
10. Gérard Houllier (1985/88 - 123 meczów)

Były nauczyciel angielskiego, Gérard Houllier grał w Touquet (1973/76) przed rozpoczęciem swojej kariery trenerskiej mając zaledwie 26 lat. Wziął się za Le Touquet, Noeux-les-Mines i Lens. W swoim pierwszym sezonie w PSG, Houllier został koronowany mistrzem Francji, zapewniając krajowy tytuł dla stolicy po raz pierwszy od 50 lat. Niestety, reszta jego kadencji okazała się mniej płodna. Po krótkim przerwie, podczas której został zastąpiony przez jego asystenta Ericka Mombaert, wrócił, aby zapisać do klubu jako „ratownik” przed spadkiem. W 1988 roku opuścił klub w celu przyłączenia się do Francuskiej Federacji Piłki Nożnej. Houllier odziedziczył w kraju najwyższe stanowisko – selekcjonera kadry Francji, by następnie przenieść się do Liverpoolu i tam odnieść sporo sukcesów.
11. Erick Mombaerts (1988 - 8 meczów)

Grał w Montargis, Nemours, INF Vichy, Lens, Noeux-Les-Mines i Montluçon. Po odejściu Christiana Coste, Gérard Houllier, którego był trenerem Mombaerts w Noeux-Les-Mines, zaproponował mu stanowisko trenera młodzieżowej sekcji w wieku zaledwie 30 lat! Objął funkcję pierwszego trenera zespołu, jednak po serii ośmiu meczów bez zwycięstwa, które miało trwać tylko 55 dni prezydent Francis Borelli postanowił przywrócić Houlliera podczas ferii zimowych. Mombaerts powrócił do centrum młodzieży do roku 1989, kiedy przeniósł się do Guingamp. Cannes, by na koniec zająć się Tuluzą.
12. Tomislav Ivic (1988/90 - 86 meczy)

Jako gracz, Tomislav Ivic spędził 13 lat w Splicie FC, ale jest najbardziej znany z sukcesów trenera, który może pochwalić się 12 tytułami z Hadjuk Split, Ajax Amsterdam, Anderlecht, Panathinaikos, Avellino i FC Porto. Z paryżanami, Ivic był bliski odniesienia sukcesu w swoim pierwszym sezonie, zabrakło niewiele. Jednak następny sezon był rozczarowaniem i Ivic opuścił klub, by kontynuować karierę w Atletico Madryt, Marsylii, Benfice, Fenerbace Stambuł, FC Porto, Standard de Liège, Iranie i Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Z powodu ataku serca w grudniu 2001 r., Ivic wycofał się z coachingu w wieku 68 lat.
13. Henri Michel (1990-91 - 41 meczów)

Rozgrywający z Nantes i reprezentacji Francji, Henri Michel (58 wyst.), (trzy mistrzostwa i jeden Puchar Francji z Nantes) po raz pierwszy skosztował coachingu kadry narodowej jako asystent Michel Hidalgo i zdobył złoty medal olimpijski w 1984 roku i zajął trzecie miejsce w 1986 World Cup. Krajowy dyrektor techniczny odpowiedział pozytywnie na postęp PSG i spędził jeden sezon w klubie przed kontynuowaniem kariery w Afryce z Kamerunem, Arabią Saudyjska, Maroko, Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi oraz Tunezją - stając się pierwszym człowiekiem, trenerem trzech różnych krajach na trzech różnych World Cup.
14. Artur Jorge (1991/94 i 1998/99 - 167 meczów)

Płodny strzelec Benfici jako zawodnik (cztery mistrzostwa i dwa razy królem strzelców w Portugalii z Benfiką). Trenował portugalskie kluby Belenenses i Vitoria Guimaraes przed jego ukoronowaniem w 1987 roku, kiedy wziął do FC Porto Puchar Europy. Następnie spędził jeden sezon w Matra Racing, wrócił do Porto przed przyjazdem do Francji. Pod jego kierownictwem PSG osiągnęło wszystkie swoje cele - Coupe de France i mistrzostwa ligi. Krytycznie patrzący na styl gry PSG, Jorge wyjechał z Paryża w 1994 roku. Przeszedł operację usunięcia guza mózgu, a następnie powrót do Portugalii. Trener Benfiki, a także Portugalii i Szwajcarii. Cztery lata po jego odejściu, zgodził się wrócić do stolicy Francji, aby zastąpić Alain Giresse. W grudniu 2002 roku przyjął stanowisko trenera w klubie Academica de Coimbra, gdzie rozpoczął swoją piłkarską karierę.
15. Luis Fernandez (1994-96 i 2000-2003 - 244 mecze)

Produkt szkolenia młodzieżowego w PSG- były kapitana, Luis Fernandez wystąpił 60 razy w reprezentacji Francji i zdobył w 1984 roku Mistrzostw Europy z Les Bleus. Stał się jednym z najmłodszych trenerów w Ligue 1 w wieku zaledwie 34 lat. Po udanym debiutanckim sezonie, w którym zakwalifikował się z Cannes do Pucharu UEFA, dołączył do PSG w 1994 roku.W Paryżu jego ukoronowaniem było zdobycie Pucharu Puchar Zdobywców w 1996 roku. Po pokonaniu Rapidu Wiedeń w finale 1-0, stał się pierwszym francuskim trenerem któremu udało się zdobyć trofeum kontynentalne. Opuścił PSG w 1996 roku dla Athletic Bilbao, gdzie spędził następne cztery lata. Sześć miesięcy po powrocie do Francji, zastąpił Philippe Bergeroo w PSG i zakończył karierę z francuskim przegrywając w finale Puchar Francji w 2003r.
16. Ricardo (1996-98 - 106 meczów)

Reprezentant Brazylii (64 razy), Ricardo zdobył wiele tytułów, jak gracz z Fluminense, Benfica i PSG 1991/95. Twardy obrońca, Ricardo wyrobił sobie markę w Paryżu i po zakończeniu kariery zawodniczej wrócił jako trener klubu. Ricardo wygrał krajowy dublet (Puchar Francji oraz Ligi) w 1998 roku i doszedł do finału Pucharu Puchar Zdobywców w 1997 r. (porażka z Barceloną). Kontynuował coaching w Brazylii - Sport Recife, Vitoria Guarani, Coritiba, Juventude, by wrócić do Francji jako trener Bordeaux i Monaco.
17. Alain Giresse (1998 - 11 spotkań)

Alain Giresse zadebiutował grając w zaledwie jako osiemnastolatek i grał 586 meczy ligowych dla Bordeaux i Marsylii (w Ligue 1 rekord graczy z pola). Zagrał 47 razy dla Francji, wygrywając w 1984 Mistrzostwa Europy. Po okresie jako dyrektor sportowy w Bordeaux i Tuluzie, to z TFC w roku 1996, zadebiutował jako trener. Dwa lata później, PSG prezydenta Charlesa Bietry, wręczył mu rolę trenera klubu - ale po zaledwie ośmiu ligowych kolejkach i trzech pucharowych meczach, został zwolniony i zastąpiony przez Artura Jorge.
18. Philippe Bergeroo (1999-2000 - 75 meczów)

Bramkarz Bordeaux, Lille i Toulouse w latach 1973 -i 1988, grał trzy razy dla Francji i był członkiem triumfalnego Euro ‘8. W 1988 roku wstąpił do Francji trenera reprezentacji Aimé Jacquet i był trenerem bramkarzy, jak Francja 1998 wygrała finał mistrzostw świata z Brazylią, 3:0. Opuścił drużynę Francji po turnieju i został asystentem trenera- najpierw, Alaina Giresse a następnie Artura Jorge, w PSG. Po portugalskim trenerze Bergeroo odziedziczył najwyższe stanowisko i niezwłocznie uratował klub przed spadkiem, a następnie zakwalifikował się do Ligi Mistrzów w sezonie 1999-2000. Niestety, nieudany początek sezonu i  Bergeroo zastąpiony został Luisem Fernandezem. Po krótkiej i nieudanej przygodzie w Rennes, Bergeroo wrócił do FFF, trenując w różnych kategoriach wiekowych juniorów.
19. Vahid Halilhodzic (2003-2005 - 96 meczów)

Jeden z najlepszych strzelców dla Ligue 1 z Nantes (1982-83, 27 bramek i 1984/85, 28 goli), Vahid Halilhodzic zaliczył 32 występy, zdobywając osiem razy, dla Jugosławii. Po jednym sezonie w PSG (1986-87), postanowił wycofać się z gry w wieku 34 lat. Halilhodzic powrócił do Bośni i po dwóch latach jako dyrektor sportowy Velez Mostar, zaczął karierę trenerską we Francji (Beauvais - 1993-94), przed wyjazdem do Maroka i Raja Casablanca, z którym zdobył Afryki Ligi Mistrzów w 1997 roku .Następnie dołączył do Ligue 2 do Lille, z którym awansował do pierwszej ligi i szybko zakwalifikował się do Ligi Mistrzów w 2000 roku. Następnie ratując zespół Rennes przed spadkiem "Coach Vahid" dołączył do PSG w czerwcu 2003 roku. Na koniec pierwszego sezonu klub zajął drugie miejsce w Ligue 1, kwalifikując się do Ligi Mistrzów, zdobywając także Coupe de France (2004). Jednak  następny sezon był rozczarowaniem i po pierwszej rundzie eliminacji z Europy i sześciu kolejkach bez zwycięstwa lidze, Halilhodzic został zastąpiony przez trenera rezerw - Laurenta Fourniera.
20. Laurent Fournier (2005-2006)

Z Lyonu do Bastii, przez Saint-Étienne, Marsylii, Paryżu i Bordeaux, Laurent Fournier zaszczycił Francję i Europę, zdobywając po drodze wielkie trofea: dwa mistrzostwa Ligue 1 (Marsylia 1991, PSG 1994), jeden Puchar Zdobywców Pucharów (PSG 1996), dwa Coupe de France (PSG 1993 i 1998) i jeden Puchar Ligi (PSG 1998), zanim został grającym trenerem w SC Bastia w sezonie 1998-99. Poprzez swoją chwałę zdobytą świetnymi występami na Parc des Princes, wziął się za pierwszy zespół. Przygoda w stołecznym klubie jako trener krótka, bez większych sukcesów. W 2007 został trenerem Nimes Olympique, w latach 2009-10 US Creteil-Lusitanos. Obecnie AJ Auxerre.
21. Guy Lacombe (styczeń 2006-styczeń 2007)

Podczas długiej i udanej kariery piłkarza (złoty medal olimpijski w 1984 roku) Guy Lacombe zdobił kolory Nantes, Lens, Toulouse i Lille. Zakończył swoją karierę grając w AS Cannes i zaledwie 12 miesięcy po zawieszeniu buty na kołku, wziął się za centrum młodzieżowe. On nie tylko miał Zinedine Zidane pod swoimi skrzydłami, ale także generacje złotych graczy w tym: Johan Micoud, Peter Luccin, Sébastien Frey i Patrick Vieira. Został awansowany na pierwszego trenera Cannes w 1995 roku, przed przejściem do Toulouse, Guingamp i Sochaux. Po dwóch udanych sezonach, dwóch piątych miejscach na koniec sezonu, dwa finałach Coupe de la Ligue (w tym jedno zwycięstwo w 2004 r.) zastąpił Laurenta Fournier w okresie 2004-05. Sześć miesięcy po jego przybyciu, PSG zdobyło Puchar Francji z Marsylią. Z powodu słabych wyników Lacombe został zastąpiony przez Paula Le Guena w trakcie przerwy zimowej 2006-07
22. Paul Le Guen (styczeń 2007 - 2009)

Produkt młodzieży Stade Brestois, Paul Le Guen dołączył do Nantes po sześciu sezonach w Finistère.  Członkiem PSG złotej ery, w tym Dalajlama, Roche, Rai, Ginola i innych, Paul Le Guen zaliczył jeden tytuł jako mistrz Francji (1994), trzy Coupe de France (1993, 1995 i 1998), dwa Coupe de la Ligue (1995 i 1998), a przede wszystkim, Puchar Puchar Zdobywców Pucharów (1996). Na koniec wspaniałej kariery piłkarskiej wrócił do domu, obejmując posadę trenera Stade Rennais na trzy sezony przed wymianą Jacques Santini w Lyonie. Z zespołem tym do CV dodał trzy tytuły mistrzowskie między 2003 i 2005. Le Guen zaliczył także krótki epizod w Glasgow Rangers. Po zaledwie sześciu miesiącach powrócił do klubu z jego serca, PSG, aby zapisać się jako trener broniący zespół przed spadkiem. Udało się także przegrać finał Coupe de France w 2008 (1-0 Lyon).

23. Antoine Kombouare (2009 - 2011)
24. Carlo Ancelotti (2011-2013)
25. Laurent Blanc (2013 - 2016)

 

Ostatnio zmodyfikowano: 6 miesięcy temu
Sklep PSG